پناه

تا قبل از این ماه، حس وابستگی شوخی بود، بی توجه به وابستگی آدمهای مختلف، رد میشدم و خب اهمیتی نمیدادم... اما الان رد شدنی در کار نیست، نمیتونی بذاری بری، هر چی بیشتر پس میزنی بیشتر میخوادت... اونم نه هر خواستنی، تمامِ خودتو، وقتتو، ذهنتو و حتی حریم شخصیتو! عجب حسیه لاعلاج غیر قابل انتقال به غیر! شاید یک ماه دیگه بخندم به این حسم(شایدم نه) اما حسِ اینکه یه آدمی بدون تو دنیا براش امن نیست واقعا عذابم میده حسِ سنگینِ پناه بودن...